Sztuka odpuszczania:

Dlaczego największym wrogiem życia jest stres, a nie drobne przyjemności?

Gdy przekracza się pewien wiek, świat zaczyna brzmieć inaczej. Priorytety układają się same, bez pytania nas o zgodę. Znikają błahe ambicje i narzucana przez lata presja, a na samym szczycie zostaje tylko jedno, absolutne i bezcenne pragnienie: zdrowie.

Ostatnie dni przyniosły mi potężną falę trudnych emocji. Patrząc na ogromne cierpienie mojej siostry, czuję ciężar, którego nie sposób opisać. Wracają stare żale – nieprzepracowane pretensje do niej, do mamy, do brata. Ból miesza się z trudem dawania z siebie empatii, kiedy człowiek sam jest zraniony, wyczerpany i przytłoczony. Nocami przychodzą koszmary, sen nie daje ukojenia, a w głowie krążą natrętne myśli.

Wczoraj musiałam to w końcu z siebie wyrzucić. Pozwoliłam sobie na złość, na żal, na łzy oczyszczenia. Bo tłumienie emocji i nieustanna próba bycia „silną” za wszelką cenę przynosi tylko jeden skutek – powolne zniszczenie od wewnątrz.

Ze wszystkich stron jesteśmy bombardowani ostrzeżeniami. Słyszymy o tysiącach rzeczy, które są niezdrowe, które powodują choroby i przed którymi trzeba się bezwzględnie chronić. Ale własne doświadczenie i obcowanie z cierpieniem uczą mnie czegoś zupełnie innego: największym i najbardziej cichym wrogiem naszego życia jest stres. Ciągły lęk, kontrola i narzucana sobie dyscyplina odmawiania sobie wszystkiego, co przynosi odrobinę radości, niszczą nas szybciej niż małe, codzienne przyjemności.

Dzisiaj trafiłam na tekst przypisywany Keanu Reevesowi, który niezwykle głęboko ze mną zarezonował i stał się dla mnie drogowskazem w tych trudnych chwilach:

„Nikt nie opuści tego świata żywy, więc, proszę, przestań się obciążać zbyt wieloma zakazami.
Jedz pyszne jedzenie.
Biegaj w słońcu.
Skacz do morza.
Mów prawdę, która kryje się w twoim sercu.
Pozwól sobie być głupi.
Bądź przyjacielski.
Bądź zabawny.
Nie ma czasu na nic innego!”
Keanu Reeves

To znane prawdy, ale często zapominamy o nich!

To nie jest zachęta do lekkomyślności, ale do dojrzałego wolnościowego wyboru. Dziś rano zrozumiałam te słowa jeszcze wyraźniej. Po wczorajszym emocjonalnym oczyszczeniu rozpoczęliśmy dzień prosto, ale pięknie: od długiego spaceru w słońcu i pysznego, dobrego śniadania. Właśnie w takich prozaicznych momentach powraca utracona równowaga.

Nie marnujmy czasu na wieczną walkę z samym sobą i nakładanie na siebie kolejnych zakazów. Życie i tak ma swój kres. Wybaczajmy sobie i innym, wyrzucajmy z siebie trudne emocje, kiedy trzeba, jedzmy smacznie i dbajmy o spokój ducha – bo to on jest prawdziwym i najważniejszym fundamentem zdrowia.